Veel fervente lezers zullen ervan dromen dat hun favoriete schrijver op een dag bij hen aan tafel aanschuift, om te vertellen over haar werk. Misschien… Read More »Schrijvers die schrijven. Daarover gaat Brommer op Zee, en dat is ok.
Met ‘Een monument voor de BKR’ heeft Fransje Kuyvenhoven inderdaad een eerbetoon geschreven in haar “geschiedenis van een spraakmakende kunstenaarsregeling (1949-1987 )”. Alleen al omdat… Read More »‘Monument voor BKR’ laat zien hoe goed een inkomensregeling voor kunstenaars kan werken
Ook in coronatijd valt er voor een cultuurconsument genoeg te beleven. Neem nou afgelopen week. Op zondag (voor de grote sneeuw begon) maakten mijn vrouw… Read More »De wereld kan wel wat liefde gebruiken
Dat Shakespeare na vier eeuwen nog steeds actueel is, daarvoor hoef je hem niet eens in moderne kleren te steken, maar het helpt natuurlijk wel.… Read More »ITAlive bereikt via stream #romantragedies toch mooi 871.000 twitteraars. En bijzonder was het.
Het is op sociale media, en trouwens ook in de gewone media, niet handig om al te slim te zijn. Het adagium van mijn vader,… Read More »Niemand anders is Micha Wertheims beste mislukking tot nu toe
Misschien is het de sneeuw, en mijn hondje dat er zo vrolijk van werd. Misschien zijn het de sleeënde kinderen in ‘De Kuil’ van Lunetten,… Read More »De wraak van Nadia. VPRO’s #onstage is het beste antwoord op de cynici in de top van de NPO
Gisteren zag ik dan eindelijk ‘Weg met Eddy Bellegueule’, de theaterhit van het vorige, gebroken en verwoeste theaterseizoen, en zag dat de makers daarvan de kloof tussen jongeren- en grotemensentheater moeiteloos hadden overbrugd. De voorstelling is een nineties grungeconcert met briljante acteurs en een intense beeldregie van rising star Eline Arbo.
Wegluisteren, bestaat het woord? Ik deed het. En nog steeds. Voor muziek. Zoals je kunt wegkijken voor iets, luisterde ik weg voor de cd die… Read More »Wegluisteren voor muziek. Kan dat?
Het is geen toeval dat ik juist nu De twaalfjarige bruiloft herlees. Want de benauwdheid in het verhaal lijkt op de benauwdheid van onze eigen tijd. Net als Delia en Martin Bagot zitten we opgesloten in een verstikkend bestaan. Mijden het contact met medemensen. Missen de frisse lucht van bezoeken aan cafés, musea, filmhuizen en theaters. Dublin 1917 is Nederland 2021.
‘Het begint nu toch echt iets met mij te worden,’ dicht Vrouwkje Tuinman met gezonde zelfironie in de bundel Lijfrente. In haar geval kun je… Read More »TOP DRIE
‘Je geliefde voor je ogen zien ontsporen is het ergste wat er bestaat: het meest veilige wordt ineens het meest onveilige. Je kunt weken of maanden samenleven met iemand voordat duidelijk wordt dat diegene langzaam afglijdt in wanen.’
Kun je thuis magie beleven zoals Het Nationale Ballet dat belooft met haar online stream van het Kerstgala? Als je de comments tijdens de stream moet geloven: ja.
Mijn tip aan de bonzen in Het Gooi: vergeet jongeren. Richt je op de dolende veertigers en vijftigers, die smachten naar ontregeling. Deze uitzending van VPRO’s Mondo was onvergetelijk.
In IDFA-winnaar Radiograph of a Family dringt de Iraanse revolutie het huwelijk binnen van de seculiere vader van filmmaker Firouzeh Khosrovani en haar gelovige moeder. Wat maakt dit familieportret zo bijzonder?
Vandaag opent Het DocLab van IDFA, misschien wel mijn favoriete deel van het festival. Met een eigen competitie, opdrachten en expositie, is dit het domein van het digitale experiment.
Het Groninger Museum legt gelukkig ook voldoende focus op het auditieve aspect; niet alleen word je als bezoeker getrakteerd op de diverse Stonesnummers, met als hoogtepunt het concert op Cuba in 2016, maar ook komen er fragmenten voorbij van der bandleden zelf en (populaire) culturele boegbeelden zoals regisseur Martin Scorsese.
Weismann lijkt me een te briljante en intelligente regisseur om zich in een avontuur te storten dat hem voorgoed kan breken. Een alfa-manneke, een groot ego, het was bekend. En kon zijn tengels niet van jonge vrouwen afhouden.
The Garden is een nieuwe dansfilm van Sem, inmiddels ook danser bij Het Nationale Ballet, die afgelopen week in première ging. De choreografie is van de Britse danser Pascal Johnson, waarbij vijf dansers op het dak van het bekende kunstwerk Jardin d’émail van kunstenaar Jean Dubuffet in de beeldentuin van het Kröller-Möller Museum dansen. Op zich is dat bijzonder genoeg, het is echter het optimisme van de dansfilm dat indruk maakt.
Op 18 oktober 2020 gebeurde er dus iets. VPRO’s Mondo was opeens een vrolijke uitzending geworden. En dat in deze tijd, waarin klagen en rouw over lockdowns en dreigende faillissementen overal de boventoon voeren. Wat was er aan de hand?
Sinds zaterdag 10 oktober kun je voor 2,95 euro het ballet Live van Het Nationale Ballet online bekijken. Ik deed het. Het was de moeite waard.
Aluin speelt eens in de zoveel tijd klassiekers ‘unplugged’. Dat betekent dat er geen gedoe is, alleen het verhaal en de spelers. Met Bakchanten, 2500 jaar oud, maar sindsdien nog nooit overtroffen in zeggingskracht, hebben ze goud in handen.
De kans om een egeltje of een (verlaten) nest met eieren in het echt tegen te komen wordt helaas steeds kleiner met de krimpende oppervlakte aan natuur en het uitsterven van vele diersoorten, maar de ‘echtheid’ van Helmantels schilderijen laat je toch genieten van deze prachtige fenomenen.
De uitvoering is uitmuntend, er is duidelijk veel tijd aan besteed. Dit kan echter niet verhinderen dat de voorstelling halverwege een beetje inzakt.
De reikwijdte van de verhalen die kans maken op de Thea Beckmanprijs die het Archeon vandaag uitreikt, is groot. De vijf kanshebbers over wat het werk van Thea Beckman en de nominatie voor de prijs voor hen betekenen.
Welke indrukken, welke beelden beklijven er? Waarom geniet ik hier zo? De voorstellingen gedurende de coronacrisis bezorgen grote dankbaarheid: dat ik dit mag meemaken, dat acteurs, schrijvers, regisseurs en medewerkers weken of zelfs maandenlang in trouw zijn om voor mij op te treden. De liefdesverklaring is wederzijds.
