Bermmonumenten maken het onverwachts en gewelddadig toeslaan van de dood zichtbaar. Meestal langs de openbare weg maar soms ook op meer afgelegen plekken. De Amersfoortse… Read More »Signs of Life: fotografische ode aan bermmonumenten
Late Rembrandt in het Rijksmuseum. Dat betekent vooral veel mensen. Lange rijen bewonderaars, die weten dat ze hoog niveau (gaan) zien. Topniveau. En daarvoor wil… Read More »De diepste zielenroerselen van de late Rembrandt
Op het zesde PopArts festival geen buitenlandse voorstellingen. Laten de bezuinigingen zich gelden? Het festival programmeert om het jaar internationaal en dit jaar blijft het… Read More »PopArts Festival: Vestzak-intimiteit, poëzie en bittere ironie
Net als kinderen moet je je publiek soms een beetje opvoeden. Als ze iets doen dat je prettig vindt, beloon je ze daarvoor. Gedrag dat… Read More »Theaters: voedt je publiek op en kap met die last minute acties
Oekraïne, Boko Haram, IS, de economische crisis. De wereld lijkt op een borderline patiënt, zoals Ricardo Semler stelt. Ook dansfestival CaDance houdt politici en de macht graag een spiegel voor. Met Exhausting Space van de Spaanse choreograaf Iván Pérez lukt dat prima.Read More »Iván Pérez biedt houvast in borderline samenleving
Het toneelstuk ‘Hart’ is er eentje voor uw bucketlist. Ofwel, het toneelstuk ‘Hart’, door Matzer Theaterproducties gemaakt als bewerking van Lisette Lewins boek ‘Hart van… Read More »Het is de toon, idioot! 4 Redenen waarom ‘Hart’ een voorstelling is die je moet gaan zien
De minister was erbij. Natuurlijk omdat Introdans een belangrijk gezelschap is, maar het was mooi meegenomen dat er bij deze avond met drie wereldpremières ook… Read More »Prijzenregen voor Introdans in bijzijn minister Bussemaker
De Amerikaans-Italiaanse stemkunstenares Cathy Berberian (1925-1983) is de geschiedenis ingegaan als ‘de vrouw van Luciano Berio’, de Italiaanse componist met wie zij spraakmakende stukken realiseerde… Read More »Stemkunstenares Cathy Berberian was NIET ‘de vrouw van…’
Homerus’ heldenepos Odyssee vertelt over de reis van Odysseus naar huis. Eeuwenlang heeft het verhaal over de wereld gezworven. Het waren telkens weer andere mensen… Read More »Ik voelde nog nooit zoveel eenzaamheid en ruimte als bij My Private Odyssey
Meer dan 10.000 versregels telt het gedicht Paradise Lost (1667) van Engelsman John Milton. Het kan niet eenvoudig zijn dat in een dansvoorstelling van een… Read More »Opening CaDance: Miltons ‘Paradise Lost’ volgens Samir Calixto
Hoe kom je geestelijk weer thuis na een oorlog? David van Reybrouck in gesprek met Stefan Hertmans en Ian Buruma Wortels, aardappelen, misschien wat bleekselderij… Read More »Wortels, aardappelen en een scheutje reuzel op Writers Unlimited
De Georgische componist Giya Kantsjeli (Tbilisi, 1935) componeert archaïsch klinkende, expressieve werken met een traag verloop, een enorme spanning en een hartverscheurende weemoed. Kenmerkend zijn… Read More »Giya Kantsjeli: ‘Ik heb nooit Georgische muziek willen componeren’
‘With a little help form my friends’ mag dan zijn grootste hit zijn. Mijn eeuwige favoriete nummer van Joe Cocker is en blijft The Letter.… Read More »Cockers geheim: drank en totale afwezigheid van ironie
Danseres en choreografe Truus Bronkhorst instigeerde een samenwerking tussen het Antwerpse Kunst/Werk en het Tilburgse T.R.A.S.H. Het dubbelprogramma en duet combineert choreografiën van Marc Vanrunxt… Read More »La Bronkhorst en piepjonge Van Noten dansen Ende der Zukunft: gewaagd initiatief met dito uitkomst
Zaterdag 6 december start de eerste editie van de Muziektheaterdagen, de opvolger van het jaarlijkse Babelfestival. Om het werk van jonge makers te presenteren sloegen… Read More »Vogelgekwetter in plaats van wraak
Onder het publiek in het Haagse theater Korzo zijn bij de voorstelling ‘Here We Live And Now’ opvallend veel dansers van het Nederlands Dans Theater… Read More »Piepend plastic en schizofrenie in Here We Live And Now van NDT en Korzo
Die sterren bij recensies. Ik wil nou wel eens weten hoe je daaraan komt. Leg uit.
Goed. De eerste dertig minuten van Wagners Lohengrin bij De Nationale Opera zijn onvergetelijk. Eerst het Vorspiel met gesloten doek, hartverscheurend mooi gespeeld door het Nederlands Philharmonisch Orkest dat onder leiding van Marc Albrecht aan elke nuance recht doet. Sinds Abbado hoorden we het niet zo indrukwekkend en…Read More »Vergeet die zwaan. Maar waar is Lohengrin? ****
Na afloop van de wereldpremière van Words & Beyond II: Nan Sul Hun van Seung-Won Oh gisteren in het Muziekgebouw aan ’t IJ, stond het… Read More »Vier redenen om naar Words & Beyond II: Nan Sul Hun te gaan
Vlindertje Smit en de dienstbaarheid aan wat dood is Het is een ordelijke, schone ruimte, niet ongezellig, ondanks de stukken paardenbeen die in hun vitrines… Read More »Waarom zou schokkende kunst niet ook vertederend kunnen zijn?
De voorstelling Trabe Dich, Thierlein van Graindelavoix is amper begonnen of de eerste protesten klinken op, gericht tegen het verblindende licht van een traag roterende… Read More »Graindelavoix splijt oudemuziekpubliek
Het levende bewijs is te zien vlak voor het je van de sokken rijdt, of voor je ogen onder een bus terechtkomt: mensen met een… Read More »Audio is het nieuwe video. 10 voelbare redenen waarom je ‘Oh die zee’ mee moet maken
Vanwege mijn fascinatie voor de complexe relatie tussen luisteren en kijken, besloot ik drie voorstellingen tijdens het recente Holland Festival te bezoeken en te ervaren wat er gebeurde als ik probeerde oren en ogen in gelijke mate de kost te geven. De eerste was “Delusion of the Fury” (1966) van de Amerikaanse componist Harry Partch, de tweede een concertante uitvoering van Philip Glass’ opera “The CIVIL warS” (1983), de derde een uitvoering van Franz Schuberts “Die Winterreise” (1827) waarbij vierentwintig korte films van de Zuid-Afrikaanse kunstenaar William Kentridge werden vertoond.
Nog voordat het Holland Festival goed en wel was begonnen, waren alle kaarten voor de drie uitvoeringen van Händels Orlando verkocht. Wat nou crisis. Het laat zich echter niet moeilijk raden waarom.Read More »3 redenen waarom Orlando al weken uitverkocht was en 3 redenen waarom dat terecht is
Grensverleggend theater maken is het doel van de Canadese regisseur Robert Lepage en zijn groep Ex Machina. Het lijkt of alles ongewoon is aan ‘Playing Cards: Spades’: speelvloer, belichting, zitplaatsen rondom het podium, de verhalen, het acteerwerk en de verrassende ontknoping.Read More »7 ½ maal: verrast opkijken bij ‘Playing Cards: Spades’
Het lijkt een statement, dat het laatste Holland Festival onder leiding van Pierre Audi opent met ‘Vortex Temporum’. De samenwerking tussen de twee Belgische top-ensembles Rosas en Ictus doet alles wat in de huidige tijd schaars is. Read More »Laatste Holland Festival van Pierre Audi opent met subliem ensemble-spel van Rosas en Ictus: Vortex Temporum
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.